سکوتم از برای شنیدن جواب بود... هرچند برای برخی ، فرصتی برای بروز حقیقی ترین ابعادِ پنهان ماندۀ شخصیتشان... خیالی نیست دوستان قدیم... نثر یکایکِ شما که برایم آشنا... شخصیت تک تک شما را هم که نگاشتم به درد... فرقی نمی کند مخاطب پست قبل که بود... خدارا شکر اینقدر مثل همید که فرقی نمی کند با کدامتان بودم... همه سزاوار ِ ازاین بدترید... حالا همۀ تان به درک... اینجا باغ وحش نیست... سرگردنه هم نیست... اینجا حریم من است... حریم پاک و امن من... دیگر پاسخ نمی خواهم... به انتظارعذرخواهیتان هم نیستم...خاطرۀ سیاه و نامهای ننگین و شخصیت بدوی تان را به قطره قطره سرخی این سرفه های داغ ِ تلخ پاک می کنم از زندگیم... تنهایم گذارید و رهایم کنید... رها... رها... رها... گیرم که این سرفه ها مجالمان ندهند... چه باک ... ثبت است در جریدۀ عالم دوام ِ ما...