"رابطه مثل سیگار ... وقتی یکی تموم می شه یکی دیگه شروع میشه و با خودت میگی الان اعصاب ندارم با این آروم میشم... و یکی بعد از دیگری ...  و تو به سیگارعادت میکنی ورابطه هم مثل سیگار... دیگه برات عادت میشه ...ولی بعضی آدمها دوست ندارن به هیچ چیزعادت کنن... حتی اگه 2پاکت سیگارهم بکشن عادت نمی کنند..."

این نگاشت را دوست عزیزی در جواب مطلب قبلی ام نوشته است . در این مطلب کوتاه به نکتۀ مهمی اشاره کرده که لازم دانستم در مورد آن بنویسم.

« بعضی آدمها دوست ندارن به هیچ چیزعادت کنن...حتی اگه دوپاکت سیگار هم بکشن عادت نمی کنن...»

بله دوست خوب من ... درست می گویی نگاهت را ارج می نهم و تبریک میگویم و خوشحالم که کاملا مثل من فکر می کنی.

متاسفانه هیچ کس نمی خواهد به چنین چیزی فکر کند و این هم برمی گردد به شرایط اجتماعی ما.در جامعه ای که همه فقط فکرخودند و ثروت و خودکامگی و ریا و تزویر حرف اول را می زند،رابطه ها ،اینگونه تعریفی پیدا می کند.

به جملاتی که می گویم با دقت گوش کن ، بعد اگر حرفی بود بگو.

" رابطه  که مثل سیگار نیست ...هست؟"

نه نیست .

تو به هیچ عنوان نمی توانی به روابط انسانی که داری عادت کنی مگر... این تکرار آزارت نخواهد داد مگر... مگر اینکه به کسانی که با آنها ارتباط داری، نه به دید انسان بلکه به دید یک جسم مصرفی بنگری.اجسامی که فقط خدمات دهنده اند. فقط وسیله اند .

این نکته را با اقلیما هم مطرح کردم، او مثال مسواک را زد.گفت: عادت وقتی پیش می آید که تو به طرف مقابل بعنوان وسیله نگاه کنی. هر موقع به او احتیاج داشتی سراغش بروی ...

ولی من مثال سیگار را زدم، بابت اینکه بگویم در جامعۀ امروزما ، آدمها تاریخ مصرف پیدا کرده اند.اگر تاریخ مصرفشان تمام شد... نگاهشان نمی داریم...نابودشان می کنیم.

از مسواک مستهلک، لااقل می شود کار دیگری کشید. ولی از سیگار سوخته ،نه...شرایط به گونه ای شده که همه به هم چنین نگاهی دارند.تنها عدۀ قلیلی چون من و تواند که نمی خواهند اینگونه باشند.نمی خواهند انسانیت را خرید و فروش کنند.نمی خواهندآلوده باشند . برای همین همیشه بازنده اند.

چند روز پیش دوستی به من پیشنهادی کرد. به او گفتم: افشین ،همیشه جنس خوبی برای فروشندگان و مصرف کنندگانش بوده ،ولی خود هیچ وقت فروشنده و خریدار نبوده و نمی شود؛ برای همین در این جامعۀ کثیف ،همیشه بازنده بوده و هست. 

عادت و تکرار به هیچ عنوان نمی تواند دامن روابط پاک انسانی را آلوده کند . آن دوستی و عشقی که به عادت و تکرارمی رسد ،بدان عشق و دوست داشتن نبوده، یک سوء استفادۀ تمام عیار بوده است.

من امروز به تو نیازدارم ،اگرنباشی کارم لنگ می ماند.برای همین است که می خواهمت. فردا باید بروی، چرا که تا آن موقع ،من با پا گذاشتن برگرده های تو، بالا رفته ام.

وقتی وسیله بشوی ،به استفاده از تو عادت می کنند . کمی بعد خستۀ شان می کنی، تکراری می شوی برایشان و بعد روزی دیگر، حالشان از تو به هم می خورد و پرتت می کنند میان پرت شده های قبلی... خیلی جالب است در جامعۀ ما ،آن کسی موفق تراست که شمار پرتاب های بیشتری داشته باشد.

می گویی عادت... عادت... مگرمی شود تو عادت کنی به وجود هر روزه و هر لحظۀ مادر و پدر و هر کس دیگری که به او عشق می ورزی... نمی شود. پنجاه سال هم که با ایشان یکجا زندگی کنی، تکراری نمی شوند برایت. وجود و ماهیت انسان، آنقدر پاک و دوستداشتنی است که به هیچ عنوان نمی توانی به سیگار یا مسواک یا نواربهداشتی یا... تبدیلش کنی ...

عشق و دوست داشتن و یکرنگی و همدلی و بخشش و ... تمام صفتهای نیک اخلاقی، وقتی معنی حقیقی خود را دارند که روابطمان به گند تکرار و عادت آلوده نشود. اگر روزی دیدیم به شخصی عادت کرده ایم و برایمان تکراری شده و حضور او اذیتمان می کند، بدانیم که ما به او بعنوان یک وسیله نگریسته ایم و نهایت استفاده مان را ازاو کرده ایم ...

ای کاش هیچ وقت عادتی نباشد... هیچ وقت... تا این تنهایی ها به لذتِ نابِ با هم بودنها ،معطر گردد...

یک عاشق حقیقی به هیچ عنوان نمی تواند به حضورمعشوقش عادت کند... او غرق است در روح و وجود معشوق... وقتی به کسی عشق می ورزی، نه تکراری درکارخواهد بود و نه چیز ملال آوری... این را عاشقان واقعی نیک می دانند.

کاش انسانهایی بودند که بجای ترویج جنگ و جدایی و دشمنی ،ازعشق می گفتند...

از صلح ، ازدوستی...

از مهربانی و ایثار و عشق و پاکبازی...

از انسانیت...

از انسان...                                                                 

                       آه که چقدر انسان کم داریم...